Karin van Dam

(1959, NL) 

woont en werkt in Amsterdam

 

www.karinvandam.com

 

 

 

 

Pit (2018) / 9000 zwarte isolatiebuizen gestoken in een bolvormig metalen frame

Onder een monumentale treurbeuk ligt een enorm zwart, stekelig object. Van Dam brengt hiermee een ode aan de zaden die zij bij haar voorbereidende bezoeken aan Belmonte Arboretum waarnam. In het kleinste zaadje huist naar haar idee een heel universum. Met Pit maakt zij invoelbaar dat wij mensen daar deel van uitmaken. Je kunt het werk letterlijk betreden, je omhuld voelen door de zachte stekeligheid en vanuit deze ‘schuilplaats’ de wereld bezien. 

 

In verdorde bloesems van de hortensia, stekelige vruchten van de kastanje en in uitgedroogde rozenbottels ziet Van Dam de levenscyclus van de natuur. Het fascineert haar dat een verschrompelde zaadhuls nieuw leven in zich draagt en ze blijft zich verbazen over de robuuste kracht van groeiprocessen. Van Dam bouwt en assembleert met alledaagse materialen, zoals auto-zonneschermen, vijverbakken en drainagebuizen, maar ook opblaasbare boten, parachutes en wollige breisels. Dat maakt haar werk contrastrijk en aanraakbaar.

 

 

 

/ Beneath a monumental crumple is a huge black, prickly object. Van Dam pays tribute to the seeds she observed during her preparatory visits to Belmonte Arboretum. In the smallest seed, she says, there is an entire universe. With Pit she makes it tangible that we humans are part of it. You can literally enter the work, feel enveloped by the soft prickliness and see the world from this 'shelter'. 

 

In withered blossoms of the Hydrangea, spiky fruits of the chestnut and in dried-out rosehip Van Dam sees the life cycle of nature. It fascinates her that a shrivelled seed casing carries new life in her and she continues to marvel at the robust power of growth processes. Van Dam builds and assembles with everyday materials, such as car awnings, pond boxes and drainage pipes, as well as inflatable boats, parachutes and woolly knits. That makes her work rich and touchable.